می نویسم همه با تو نبودن ها را

اوینار


نوشته شده در 90/03/10ساعت توسط اوينار

سال نو مبارک

بوی باران بوی سبزه بوی خاک
شاخه‌های شسته باران خورده پاک
آسمان آبی و ابر سپید
برگهای سبز بیـــــــــد
عطر نرگس رقص باد
نغمه شوق پرستوهای شاد
خلوت گرم کبوترهای مست
نرم نرمک می‌رسد اینک بهار
خوش به حال روزگار

خوش به حال چشمه‌ها و دشتها
خوش به حال لاله‌ها و سبزه‌ها
خوش به حال غنچه‌های نیمه باز
خوش به حال دختر میخک که می‌خندد به ناز
خوش به حال جام لبریز از شراب
خوش به حال آفتاب

نرم نرمک می‌رسد اینک بهار
خوش به حال روزگار 

ای دل من گرچه دراین روزگار
جامه رنگین نمی‌پوشی به کام
باده رنگین نمی‌نوشی ز جام
نقل و سبزه در میان سفره نیست
جامت از آن مِی که می‌باید تهی است
ای دریغ از تو اگر چون گل نرقصی با نسیم
ای دریغ از من اگر مستم نسازد آفتاب
ای دریغ از ما اگر کامی نگیریم از بهار

نرم نرمک می‌رسد اینک بهار
خوش به حال روزگار

گر نکوبی شیشه غم را به سنگ
هفت رنگش می‌شود هفتاد رنگ 

ای دریغ از تو اگر چون گل نرقصی با نسیم
ای دریغ از من اگر مستم نسازد آفتاب
ای دریغ از ما اگر کامی نگیریم از بهار

نرم نرمک می‌رسد اینک بهار
خوش به حال روزگار


نوشته شده در 90/01/01ساعت توسط اوينار|


Freindship 

isn"n a big thing

it is a million little things


نوشته شده در 89/12/23ساعت توسط اوينار|

 

ماندن

       آری

            ماندن

و به تماشا نشستن

                       آری

به تماشا نشستن

                      دروغ را

که عمر

         چه شاهانه می گذرد

به شهری که

               ریا را

                    پنهان نمی کنند

و صداقتِ هم شهریان

                         تنها

                             در همین است.

 

                                          "احمد شاملو"

 

نوشته شده در 89/12/17ساعت توسط اوينار|



روزی سگ دانایی از کنار گربه ها گذشت. اما چون به آن ها نزدیک شد دریافت که به او هیچ توجهی نمی کنند لذا از کارشان شگفت

زده شد و ایستاد.

در این اثنا گربه ای تنومند که آثار هیبت و بزرگی بر چهره اش بود به دوستانش نگاه کرد و گفت:

برادران با ایمان! همواره دعا کنید زیرا اگر دعای خود را با شدت بسیار تکرار نمایید در خواستتان استجابت می شود و از آسمان موش

می بارد!

سگ دانا با شنیدن این پند در دل خود خندید و در حال که از آنان روی گردان می شد با خود چنین گفت :

در درک آنچه در کتاب ها هست، کودن تر از این گربه ها نیست. مگردر کتابها نخوانده اند که آنچه با راز و نیاز و دعا از آسمان فرو

می آید، استخوان است و نه موش ؟!
           
                                     "جبران خلیل حبران"

پ.ن : این تمام تصوریه که عام از دین دارند و خاص اون رو برای حکومت بر عام تبلیغ می کنند.

نوشته شده در 89/12/16ساعت توسط اوينار|


ای کاش آب بودم

گر می شد آن باشی که خود می خواهی.
آدمی بودن
حسرتا !
مشکلی ست در مرزِ نا ممکن . نمی بینی؟

ای کاش آب بودم - به خود می گویم -
نهالی نازک به درختی گَشن رساندن را
( - تا به زخمِ تبر بر خاک اش افکنند
در آتش سوختن را؟)
یا نشای سستِ کاجی را سرسبزی جاودانه بخشیدن
( - از آن پیش تر که صلیبی ش آلوده کنند؟)
یا به سیراب کردن لب تشنه ای
رضایتِ خاطری احساس کردن
( - حتا اگرش به زانو نشانده اند
در میدانی جوشان از آفتاب و عربده
تا به شمشیری گردنش بزنند؟
حیرت ات را برنمی انگیزد
قابیلِ برادرِ خود شدن
یا جلادِ دیگر اندیشان؟
یا درختی بالیده نابالیده را
حتا
هیمه یی انگاشتن بی جان؟)


می دانم می دانم می دانم
با این همه کاش ای کاش آب می بودم
گر توانستمی آن باشم که دل خواهِ من است.

آه
کاش هنوز
به بی خبری
قطره یی بودم پاک
از نَم باری
به کوه پایه یی
نه در این اقیانوسِ کشاکشِ بی داد
سرگشته موجِ بی مایه یی.
 
                                 "احمد شاملو"



نوشته شده در 89/12/16ساعت توسط اوينار|

life
نوشته شده در 89/06/09ساعت توسط اوينار|

 

 

 

...این قرارداد

 تا ابد میان ما

برقرار باد :

چشمهای من به جای دستهای تو !

من به دست تو

                    آب می دهم

تو به چشم من

                   آبرو بده !

من به چشمهای بی قرار تو

قول می دهم :

ریشه های ما به آب

شاخه های ما به آفتاب می رسد

 

ما دوباره سبز می شویم!

                                          "قیصرامین پور"

نوشته شده در 89/06/07ساعت توسط اوينار|

 

 

بگویید بر گورم بنویسند :

زندگی را دوست داشت ولی آنرا نشناخت

مهربان بود ولی مهر نورزید

طبیعت را دوست داشت ولی از آن لذت نبرد

در آبگیر قلبش جنب و جوش بود ولی کسی بدان راه نیافت

در زندگی احساس تنهایی می کرد ولی هرگز دل به کسی نداد

و خلاصه بنویسید :

زنده بودن را برای زندگی دوست داشت.

 

پ.ن : یه سفر ۹ روزه به شمال ایران کلی حال و هوامو عوض کرد.دیشب رسیدم و کلی هم خسته ام ، من که رفتم بخوابم ، شما هم اگه خسته ای برو استراحت کن....شاد باشی

نوشته شده در 89/05/22ساعت توسط اوينار|

 

دنیا

 

میان آنچه باید باشد و نیست

عجب فرسوده دیواری است  ،   دنیا

 

 

نوشته شده در 89/05/10ساعت توسط اوينار|

 

....دیده ای بسیار و می بینی

می وزد بادی ، پَری را می بَرَد با خویش ،

از کجا ؟ ار کیست؟

هرگز این پرسیده ای از باد؟

به کجا؟ وانگه چرا/ زین کار مقصد چیست/

خواه غمگین باش ، خواهی شاد

باد بسیار است و پَر بسیار ، یعنی این عبث جاری ست.

آه ! باری بس کنم دیگر

هر چه خواهی کن ، تو خود دانی

گر عبث ، یا هر چه باشد چند و چون،

                                                   این است و جز این نیست.

مرگ می گوید: هوم ! چه بیهوده !

زندگی می گوید : اما باید زیست،

                                           باید زیست،

                                                           باید زیست !...

 

                                                                         اخوان ثالث

 

نوشته شده در 89/05/07ساعت توسط اوينار|

 

ای صبح

ای بشارت فریاد..

امشب خروس را در آستان آمدنت

                                          سر بریدند............

 

                                                 هوشنگ ابتهاج

 

نوشته شده در 89/05/04ساعت توسط اوينار|

هی فلانی زندگی شاید همین باشد

 

هی فلانی...

زندگی شاید همین باشد؟

یک فریب ساده و کوچک

آن هم از دست عزیزی که تو دنیا را جز برای او و با او نمی خواهی.

من گمانم زندگی باید همین باشد!

                                                اخوان ثالث

 

نوشته شده در 89/04/28ساعت توسط اوينار|



ما ز یاران چشم یاری داشتیم              خود غلط بود آنچه ما پنداشتیم

تا درخت دوستی بر کی دهد              حالیا رفتیم و تخمی کاشتیم...


نوشته شده در 89/04/25ساعت توسط اوينار|


تقصير تو نبود !
خودم نخواستم چراغ قديمی خاطره ها ؛
خاموش شود !
خودم شعرهای شبانه ی اشک را ؛
فراموش نکردم !
خودم کنار آرزوی آمدنت اردو زدم !
حالا نه گريه های من دينی به گردن تو دارند ؛
نه تو چيزی بدهکار دلتنگی اين همه ترانه ای !
خودم خواستم که مثل زنبوری زرد ؛
بالهايم در کشاکش شهد ها خسته شوند
و عسلهايم
صبحانه ی کسانی باشند ؛
که هرگز نديدمشان !
تنها آرزوی ساده من اين بود ؛
که در سفره ی صبحانه ی تو هم عسل باشد !
که هراز گاهی کنار برگهای نوشته هايم بنشينی
و بعد از قرائت بارانها ؛
زير لب بگويی :
يادت بخير ! نگهبان گريان خاطره های خاموش !
همين جمله ؛
برای بند زدن شيشه ی شکسته ی اين دل بی درمان ؛
کافی بود !
هنوز هم که هنوز است ؛
از ديدن تو در خيابان خيس خوابهايم
شاد می شوم !
هنوز هم جای قدمهای تو ؛
بر چشم تمام ترانه هاست !
هنوز هم همنشين نام و امضای منی !
ديگر تنها دلخوشی ام ؛
همين هوای گفتن است !
همين شکفتن شعله !
همين تبلور بغض !
به خدا هنوز هم از ديدن تو ؛
در پس پرده ی باران بی امان ؛
شاد می شوم
...

                             
یغما گلرویی

 

 

نوشته شده در 89/04/06ساعت توسط اوينار|


آنكه مي گويد دوست ات دارم

خنياگر غمگيني ست

كه آوازش را از دست داده است.

                                         اي كاش عشق را

                                          زبان سخن بود

هزار كاكلي شاد

                     در چشمان توست

هزار قناري خاموش

درگلوي من.

                                       عشق را

                                       اي كاش زبان سخن بود

آنكه مي گويد دوست ات دارم

دل اندهگين شبي ست

كه مهتابش را مي جويد.

                                      اي كاش عشق را

                                      زبان سخن بود

هزار آفتاب خندان در خرام توست

هزار ستاره ي گريان

در تمناي من.

                                     عشق را

                                      اي كاش زبان سخن بود


                                                                       احمد شاملو


نوشته شده در 89/03/25ساعت توسط اوينار|


عشق

خاطره يي ست به انتظار حدوث و تجدد نشسته،

چرا كه آنان اكنون هر دو خفته اند:

در اين سوي بستر

                       مردي و

زني

     در آن سوي.



تند بادي بر درگاه و

تند باري بر بام.



مردي و زني خفته.


و در انتظار تكرار و حدوث

عشقي خسته.

                                     شاملو


نوشته شده در 89/03/22ساعت توسط اوينار|


چه صدايست كه پيچيده در اين جنگل مرگ؟

چه كسي تيشه بر اين شاخه افتاده زمين مي كوبد؟

اين تبر مال تو نيست؟

دستها از آن تو نيست؟

تو چه محكم و چه كاري و چه با عشق و علاقه !

به من شاخه افتاده خشكيده تبر ميكوبي.

آي..... آرام بزن ميشكند عمق سكوت!

واي..... آرام بزن تا نكنم آه تو را!

جمع كن هر چه شكستي دل من..

هيزم خوبي شد!

آتشي بر دل من زن كه ببيني:

عشق هم ميسوزد،خوب هم ميسوزد.


پ.ن:سلام؛شعر بالا رو يكي از دوستام ( محمد آبگون) برام مسيج كرده بود اما هيچكدوم نمي دونستيم شاعرش كيه 

حالا اگه ميدونيد دريغ نكنيد.شاد باشيد حتي با يك لبخند.




نوشته شده در 89/03/17ساعت توسط اوينار|

اگر اي دل گم كرده اي كليد استجابت را


بيا يك لحظه با ما باش پيدا كردنش بامن


نوشته شده در 88/12/11ساعت توسط اوينار|


گر بدين سان زيست بايد پست

من چه بي شرم ام اگر فانوس عمرم را به رسوايي نياويزم

بر بلند كاج خشك كوچه ي  بن بست.


گر بدين سان زيست بايد پاك

من چه ناپاكم اگر ننشانم از ايمان خود ، چون كوه

يادگاري جاودانه ، بر تراز بي بقاي خاك.

                                                               احمد شاملو

نوشته شده در 88/11/09ساعت توسط اوينار|


زندگي انتظاري به سوي مرگ است..................................................

نوشته شده در 88/10/25ساعت توسط اوينار

ديريست كه در خود مرده ايم!!!!!

نوشته شده در 88/10/17ساعت توسط اوينار|

نوشته شده در 88/10/05ساعت توسط اوينار|

نوشته شده در 88/10/03ساعت توسط اوينار|


"كيمياگر" كتابي را كه يكي از كاروانيان به همره آورده بود به دست گرفت.

كتاب جلد نداشت ، با اينهمه توانست نام نويسنده را دريابد : اسكار وايلد. در حالي كه كتاب را ورق ميزد به داستاني برخورد كه درباره "نرگس" بود.

كيمياگر افسانه نرگس را ميشناخت ، زن جوان و زيبايي كه هر روز به كنار درياچه مي رفت تا زيبايي خويش را در آب تماشا كند.او آنچنان مجذوب تصوير خويش مي شد كه روزي به آب افتاد و در درياچه غرق شد.

در مكاني كه به آب افتاده بود ، گلي روييد كه آن را "نرگس" ناميدند.

او نوشته بود كه پس از مرگ نرگس ، پريان جنگل به كنار درياچه آب شيرين آمدند و آن را لبالب از اشكهاي شور كردند.

پريان پرسيدند : چرا گريه ميكني؟

درياچه گفت : من براي نرگس گريه مي كنم.

پريان گفتند : هيچ جاي تعجب نيست ، چون هر چند كه ما پيوسته در بيشه ها به دنبال او بوديم تنها تو بودي كه مي توانستي از نزديك زيبايي او را تماشا كني.

آنگاه درياچه پرسيد : مگر نرگس زيبا بود؟

پريان شگفت زده پرسيدند : چه كسي بهتر از تو اين را مي داند؟ او هر روز در ساحل تومي نشست و به روي تو خم مي شد!

درياچه لحظه اي ساكت ماند و سپس گفت: من براي نرگس گريه مي كنم ، اما هرگز متوجه زيبايي او نشده بودم.من براي نرگس گريه مي كنم زيرا هر بار كه بر روي من خم مي شد ، مي توانستم در ژرفناي چشمانش بازتاب زيبايي خويش را ببينم.

كيمياگر گفت چه داستان قشنگي.

                                                   كيمياگر اثر پائلو كوئيلو


پ.ن : شما چي ميگيد؟

        الان دارم "ليلا-ليلا" رو با گيتار "ليلي افشار" گوش ميدم واقعا زيباست .شايد نزديك به پنجاه بار پشت         سر هم تكرار شده اما هنوز ازش خسته نشدم.اين موسيقي فوق العادست.

نوشته شده در 88/09/14ساعت توسط اوينار|


افسوس

كه تو را سواد خواندن نيست!

و من بي نوا را سواد نوشتن!


نوشته شده در 88/09/08ساعت توسط اوينار|

..و باران نرم نرم از خيمه هاي روشن مهتاب مي باريد

و زير گاهايم خش خش خشك خزان تر ميشد و خاموش

و من بي هيچ از شگفتي باز :

"ببار اي روشناي پاك

فرو ريز اي نخستين نم نم باران پاييزي

بر اين افتاده تر از خاك"...

                  "اخوان ثالث"

سلام دوستان

بالاخره شهر بعد از پنج ساعت رعدو برق باروني شد.

ديشب ساعت يازده و نيم توي اتاق مثل هميشه نشسته بودم

كه "نخستين نم نم باران پاييزي" منو از جام كند .كتاب رو بستم و پنجره رو باز كردم

بارون نم نم مي باريد و من نيم ساعت از پشت پنجره نگاش مي كردم، ديگه چيزي يادم نيست...!

....



ادامه مطلب
نوشته شده در 88/08/28ساعت توسط اوينار|

نوشته شده در 88/08/25ساعت توسط اوينار|

نوشته شده در 88/08/20ساعت توسط اوينار|


  اي كاش پرده بداند 

  تا پنجره باز است

  فرصت رقصيدن هست


نوشته شده در 88/08/07ساعت توسط اوينار|


دختري كنار پنجره اثر  ايمان ملكي




نوشته شده در 88/07/21ساعت توسط اوينار|



من اینجا بس دلم تنگ است

و هر سازی که می بینم بد آهنگ است

بیا ره توشه برداریم

قدم در راه بی برگشت بگذاریم

ببینیم آسمان هر کجا ایا همین رنگ است ؟

                                 "اخوان ثالث"




ادامه مطلب
نوشته شده در 88/05/28ساعت توسط اوينار|


نازنين آمد و دستي به دل ما زد و رفت

پرده خلوت اين غمكده بالا زد و رفت


كنج تنهايي ما را به خيالي خوش كرد

خواب خورشيد به چشم شب يلدا زد و رفت


درد بي عشقي ما ديد و دريغش آمد

آتش شوق درين جان شكيبا زد و رفت


خرمن سوخته ما به چه كارش مي خورد

كه چو برق آمد و در خشك و تر ما زد و رفت


رفت و از گريه توفاني ام انديشه نكرد

چه دلي داشت خدايا كه به دريا زد و رفت


بود آيا كه ز ديوانه خود ياد كند

آن كه زنجير به پاي دل شيدا زد و رفت


سايه آن چشم سيه با تو چه مي گفت كه دوش

عقل فرياد برآورد و به صحرا زد و رفت.


                                                     هوشنگ ابتهاج(سايه)




نوشته شده در 88/05/06ساعت توسط اوينار|

قاصدک!هان، چه خبر آوردی؟


ازکجا؟وز که خبر آوردی؟


انتظارخبری نيست مرا!


نه ز ياری، نه دياری؛


باری، برو آنجا که بود: چشمی و گوشی با کس،


برو آنجا که تو را منتظرند؛

                               "اخوان ثالث"



ادامه مطلب
نوشته شده در 88/04/25ساعت توسط اوينار|

 

 

پنج وارونه چه معنا دارد؟

خواهر كوچكم از من پرسيد

من به او خنديدم

كمي آزرده و حيرت زده گفت

روي ديوار و درختان ديدم

باز هم خنديدم

گفت:ديروز خودم ديدم پسر همسايه پنج وارونه به مينو ميداد

آنقدر خنده برم داشت كه طفلك ترسيد

بغلش كردم و بوسيدم و با خود گفتم

بعدها وقتي غم ، سقف كوتاه دلت را خم كرد

بي گمان ميفهمي پنج وارونه چه معنا دارد.

 

 

نوشته شده در 88/02/18ساعت توسط اوينار|

  /**//*]]>*/



  -چرا گرفته دلت ، مثل آنكه تنهايي.

 

  -چقدر هم تنها!

 

  -خيال مي كنم ، دچار آن رگ پنهان رنگ ها هستي.

 

  -دچار يعني

 

-              عاشق.

 

-و فكر كن كه چه تنهاست

 

اگر ماهي كوچك ، دچار آبي درياي بيكران باشد.

 

-چه فكر نازك غمناكي!

 

-خوشا به حال گيا هان كه عاشق نورند

 

و دست منبسط نور روي شانه آنهاست.

 

-نه ، وصل ممكن نيست ،

 

هميشه فاصله اي هست.

 

اگر چه منحني آب بالش خوبي است

 

براي خواب دل آويز و ترد نيلوفر،

 

هميشه فاصله‌اي است.

 

دچار بايد بود

 

و گرنه زمزمه‌ي حيرت ميان دو حرف

 

حرام خواهد شد.

 

و عشق

 

سفر به روشني اهتراز خلوت اشياست.

 

و عشق

 

صداي فاصله هاست.

 

صداي فاصله هايي كه

 

غرق ابهامند.

 

 

ببين ، دو بال بزرگ

 

به سمت حاشيه آب در سفرند.

 

جرقه هاي عجيبي است در مجاورت دست.

 

بيا ، و ظلمت ادراك را چراغان كن

 

كه يك اشاره بس است....

 

                                           سهراب سپهري

 

نوشته شده در 87/12/26ساعت توسط اوينار|


می روم خسته و افسرده و زار

سوی منزلگه ویرانه ی خویش

به خدا می برم از شهر شما
دل شوریده و دیوانه ی خویش

می برم، تا که در آن نقطه ی دور
شستشویش دهم از رنگ گناه
شستشویش دهم از لکه ی عشق
زین همه خواهش بی جا و تباه

می برم تا ز تو دورش سازم
ز تو، ای جلوه ی امید محال
می برم زنده به گورش سازم
تا از این پس نکند یاد وصال

ناله می لرزد، می رقصد اشک
آه بگذار که بگریزم من
از تو، ای چشمه ی جوشان گناه
شاید آن به، که بپرهیزم من

بخدا غنچه ی شادی بودم
دست عشق آمد و از شاخم چید
شعله ی آه شدم، صد افسوس
که لبم باز بر آن لب نرسید



فروغ فرخزاد

نوشته شده در 87/12/25ساعت توسط اوينار|


آخرين مطالب
» آرزو
» تصویر رویا
» امروز
» عشق زمینی
» یه هفته مونده به امتحان
» بهترین ها
» تو کجایی؟
» Take my hand
» بانوی قشم
» مشق شب
Design By : Pars Skin